در پاسخ به ابراهيم بن طلحه كه پس از شهادت حسين عليه السلام از او مىپرسد : « چه كسى پيروز شد ؟ » مىگويد : « اگر مىخواهى بدانى كه چه كسى پيروز شد ، اذان بده و آن را به پايان بر . » ( درست در همان زمان وقت نماز داخل شده بود « 1 » ) . آرى . . . در واقع بقاى نماز و بقاى ياد پيامبر در اذان و اقامه دليل پيروزى اسلام بر نفاق ، به بركت شهادت امام حسين عليه السلام است . در حقيقت ، تقدير زينب را بر ايفاى اين نقش آماده كرد . زينب در خلال عمر كوتاه خود پس از واقعهء كربلا ، در هر نقطه از جهان اسلام بذر نهضت حسينى را كاشت و چشمه‌هايى خروشان از عواطف پاك را در قبال اهل بيت پديد آورد ؛ تا آنجا كه عبارت « يالثاراث الحسين » طنين خاصى در دل مسلمانان ايجاد مىكرد و تا اين عبارت بر زبان مىآمد مردم همه براى نهضت و شهادت خود را آماده مىكردند . . . و شهادت در راه خدا و مبارزه با طاغوتيان به صورت خصلتى مشروع در پاكان امت درآمد درست مثل جهاد در راه خدا عليه كافران . تمام اينها به بركت شهادت حسين عليه السلام و سخنان زينب و ديگر اسيران واقعهء كربلا حاصل شد .

--> ( 1 ) همان / ج 45 ص 177 .